« و ربّما صلّى العبد فاضرب بها وجهه و احجب عنّى صوته ، أ تدري من ذلك يا داود ؟ ذلك الّذى يكثر الالتفات الى حرم المؤمنين به عين الفسق ، و ذلك الّذى حدّثته نفسه لو ولى امرا لضرب فيه الاعناق ظلما » . يعنى « و چه بسا بنده‌اى نماز بگزارد ولى من همان نماز را بر چهرهء او بكوبم و صدايش را نشنوم و بدان اعتنايى نكنم . اى داود ! آيا مىدانى او چه كسى است ؟ او فردى است كه به حرم مؤمنين ، با نگاه شهوت آلود و حرام ، زياد مىنگرد و كسى است كه اگر بر مردم حاكم شود ، ظلم كرده ، گردنها را مىزند » . « يا داود ، نح على خطيئتك كالمرأة الثّكلى على ولدها » . يعنى : « اى داود ! براى گناهانت ، نوحه و زارى كن آنچنان كه مادر فرزند مرده بر پسرش نوحه و زارى مىكند » . « لو رأيت الّذين يأكلون النّاس بألسنتهم و قد بسطتها بسط الاديم ، و ضربت نواحى السنتهم بمقامع من نار ، ثمّ سلّطت عليهم موبّخا لهم يقول : يا اهل النّار ، هذا فلان السّليط فاعرفوه » . يعنى : « خوب بود مىديدى حالات آن افرادى را كه با زبانشان ، گوشت مردم را مىخورند ( نظير غيبت‌كنندگان ) در حالى كه زبانهايشان را مانند پوستى مىگسترانم و اطرافش را با گرزهايى از آتش مىزنم ، سپس فردى را بر او مىگمارم كه توبيخش كند و بگويد : اى اهل جهنّم ! اين فلان شخص بد زبان است بشناسيدش » . « كم ركعة طويلة فيها بكاء بخشية قد صلّاها صاحبها لا تساوى عندى فتيلا حين نظرت في قلبه فوجدته ان سلّم من الصّلوة و برزت له امرأة و عرضت عليه نفسها اجابها ، و ان عامله مؤمن خاتله » . يعنى : « چه بسا ركعتهاى طولانى كه داراى اشك و گريه از روى خشيت باشد اما نزد من ذرّه‌اى ( حتى به مقدار تار باريك هستهء خرما ) ارزش ندارد ، چون وقتى